Podczas Święta Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, które odbyło się 12 stycznia 2026 roku w Auli im. Józefa Lisaka, uroczyście nadano tytuły profesora honorowego Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach zasłużonym, emerytowanym nauczycielom akademickim. Wyróżnienie to jest wyrazem najwyższego uznania dla wieloletniego dorobku naukowego, dydaktycznego oraz zaangażowania na rzecz rozwoju Alma Mater.
Decyzją Senatu Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach tytuł profesora honorowego otrzymali:
- dr hab. Danuta Kisperska-Moroń
- dr hab. Krystian Pera
Ceremonię poprowadził Prorektor ds. Nauki i Rozwoju Kadry Akademickiej prof. dr hab. Maciej Nowak, natomiast uroczystego wręczenia dyplomów dokonała JM Rektor prof. dr hab. inż. Celina M. Olszak. Podczas dekoracji Profesorów Honorowych uroczystość uświetnił śpiew chóru akademickiego, wykonującego utwór Canticorum Iubilo.
W imieniu uhonorowanych Profesorów Honorowych głos zabrał dr hab. Krystian Pera, dziękując swoim bliskim oraz władzom Uczelni za przyznane wyróżnienie oraz podkreślając znaczenie wieloletnich więzi z Uniwersytetem i możliwość dalszego dzielenia się doświadczeniem oraz wiedzą z kolejnymi pokoleniami pracowników i studentów.
"Chciałbym określić, czym jest dla mnie to wyróżnienie zawodowe. Otóż ja rok temu, decydując się na przejście na emeryturę, równocześnie pewnie z dużą dozą niepewności, określonego smutku wewnętrznego, rozterki, zdecydowałem się na formalny status bycia osobą z otoczenia tej Uczelni, "tym byłym". Na bycie osobą, która jeśli prowadzi tutaj okazjonalnie, to jest to występ gościnny, a to wiele zmienia. Ten tytuł zaś, i to chcę bardzo mocno podkreślić, traktuję jako formę zapewnienia Uczelni mnie, którą określiłbym jako "ciągle jesteś i pozostaniesz nasz". Proszę mi pozwolić, że ja tak właśnie o tym będę myślał. I to w tym wyróżnieniu, cenię sobie najbardziej.
Chciałbym jeszcze krótko doprecyzować, nazwijmy to, moją prywatną definicję terminu profesor honorowy. (...) Otóż ta uczelnia, w rezultacie ten honorowy tytuł, czym była dla mnie? Bardzo prosto - wszystkim. W sensie życia zawodowego - wszystkim. Ale co to znaczy wszystkim? Czyli tak naprawdę czym? To może ja żeby jakkolwiek sobie pomóc i poskromić moje wewnętrzne emocje, odwołam się do pewnej książki (...) autora Zbigniewa Rokity pod tytułem "Aglo. Bankom po śląsku". (...) W tej książce, prawie na samym początku autor pisze o przystanku tramwajowym Katowice - Zawodzie, Uniwersytet Ekonomiczny. Ten przystanek (...) ma zapach. Jaki? (...) Zapach tego przystanku jest wytrawny. No dobrze, myślę sobie, niech będzie, przecież wytrawny, to szlachetny. I teraz, proszę mi pozwolić na potrzeby mojego wystąpienia, umówmy się, że potraktujemy ten przystanek jako bramę Uczelni. Jak jesteśmy na tym przystanku albo w okolicach tego przystanku, to jakoby wstępujemy w tę Uczelnię. I czym dla mnie jest ten w cudzysłów wzięty przystanek. On dla mnie nie wyzwala zapachu, ale wyzwalał i nadal wyzwala ogromne emocje wewnętrzne, moje emocje, prawdziwe, głębokie i taką bliską zapowiedź tego samego rodzaju pasji. Zupełnie podobnie jak w muzyce. Ja to zawsze odczuwałem, bez względu na to, czy byłem asystentem stażystą w roku 1982, czy byłem odchodzącym na emeryturę profesorem uniwersytetu w roku 2025. Ten przystanek, był dla mnie znakiem "tu możesz działać, dawać siebie, uczyć, tworzyć." Ten Uniwersytet zmienił mój odbiór tego świata, zmienił postrzeganie rzeczywistości. Po prostu zawodowo mnie ukształtował. Jeżeli ten proces kończy się takim wyróżnieniem, to zrozumieją państwo, jak bardzo to sobie cenię.
(...) Cały życiorys bycia pracownikiem nauki to jest szukanie tego kompromisu pomiędzy czasem dla was <<dla rodziny, której Profesor dziękuje>>, a czasem tu dla nas <<dla Uniwersytetu>>. I z reguły my tego kompromisu nie znajdujemy. I proszę zauważyć, jakkolwiek by się na to nie popatrzeć, jedna ze stron zawsze przegrywa. Albo ta strona sfery rodzinnej, albo ta strona sfery zawodowej. W tym sensie, jeśli mnie się tego kompromisu nie udało znaleźć, to chcę mojej rodzinie podziękować za to, że to zrozumiała, że to aprobowała. Mam oczywiście świadomość, że bycie emerytem tylko w drobnym stopniu pozwala te niedostatki nadgonić, bowiem czas się kurczy. Ale obiecuję publicznie, że będę się w tym obszarze bardzo starał. Natomiast względem mojej uczelni, o której zawsze mogłem mówić, jak się okazuje, nadal mogę mówić moja uczelnia, będę się ciągle czuł jako skromny, ale jednak członek tej szlachetnej społeczności. Bardzo dziękuję."
Dołącz do nas